rzecz o chińskiej modzie

Chińczycy ubierają się, ogólnie rzecz biorąc, podobnie do nas. Są jednak pewne chińskie modowe trendy które mogą wywoływać zdziwienie. Nie wiem, czy wynika to z przyzwyczajenia do noszenia przez kilka dekad maoistowskich mundurków, ale faktem jest, że mieszkańcy Państwa Środka mają dziwną tendencję do noszenia kostiumów. Niekiedy są to ubrania bardzo przypominające piżamy, niekiedy rzeczywiście są to piżamy. Na moim osiedlu wyjście na spacer z psem bezpośrednio po wyjściu z łóżka nie należy do rzadkości.

Trend kostiumowy jest mocno związany z innym: umiłowaniem logo. Chińczycy, szczególnie młodsi, uwielbiają ubierać się w gotowe kostiumy w jednym lub dwóch kolorach (najczęściej czarny i biały), w których każda część ubrania ma na sobie logo. Najczęściej Nike, Adidasa albo Chanel. Oczywiście rzadko się zdarza, żeby któryś z takich ciuchów był oryginalny. Ale wygląda zachodnio i bogato, więc fejm się zgadza.

Czy ktoś w Polsce tak się ubiera? W Chinach w zasadzie wszyscy.

Chińczycy inaczej postrzegają też elegancję i przekłada się to na wzorce, które przejęli z zachodu. W bardzo wielu miejscach pracy strojem obowiązującym jest garnitur lub garsonka. Ludzi w ten sposób ubranych widuje się na ulicach naprawdę dużo. Co może nam się wydawać dziwne, często jeżdżą oni w takich strojach na motorach, rowerach lub e-bike'ach. Garniturów widać więc na ulicach sporo, ale za to mało kto nosi koszule - takie zwykłe, które u nas przywdziewa co drugi facet idąc do biura lub w niedzielę do kościoła.

Kolejnym dziwnym przyzwyczajeniem jest radzenie sobie z gorącem. Chińscy mężczyźni w ciepłe dni podwijają koszulki pod pachy, obnażając swoje mięśnie piwne. Nie jest to przyjemny widok i całe szczęście u nas nie zaobserwujemy takich zwyczajów.

Można też zauważyć, że bardzo niewiele młodych ludzi, szczególnie w porównaniu do naszego kraju, komunikuje swoim strojem przynależność do subkultur. Raz jeszcze - dominują marki. Po co wyglądać nieco inaczej, indywidualnie, skoro można wyglądać bogato.

Dla jasności, moje obserwacje zostały poczynione w Kunmingu. W Szanghaju dla przykładu, ludzie ubierają się bardziej zachodnio i przede wszystkim naprawdę dobrze wyglądają. 

rzecz o Japonii

Nasza nauczycielka w trakcie zajęć bardzo często w ramach przykładów użycia słówek bądź konstrukcji gramatycznych wspomina o znanych postaciach, filmach, książkach i tym podobnych. Problem w tym, że podobnie jak wszyscy inni Chińczycy, zna ona nazwiska i tytuły w zasadzie wyłącznie w ich chińskich transkrypcjach. Dla przykładu, Chopin to Siaobang (Xiaobang), Madam Curie to Dźuli njuszy (Juli nvshi), a Kopernik to Gebajni (Gebaini). Często więc zachodzimy w głowę o co jej chodzi, podczas gdy ona próbuje nam tłumaczyć, że na pewno znamy ten film/książkę/pisarza/piosenkarkę itp itd.

Dzisiaj było podobnie, kiedy próbowała nam wytłumaczyć kim jest Marguerite Duras. Tutaj natrafiła jednak na większą przeszkodę, bo my (ja i Rosjanin) nie mieliśmy absolutnie pojęcia o kogo może chodzić. Jak się okazało, Pani Marguerite jest słynną pisarką, autorką m. in. Hiroshima mon amour, powieści, na podstawie której powstał dość znany film. Jak twierdziła uparcie pani Jiang, w Chinach jest ona niesamowicie popularna i to skandal że jej nie znamy. Cóż, może ma to po prostu coś wspólnego z naszą płcią (jak się dziś okazało, Rosjanin jest oddanym fanem Sapkowskiego).

Ale nie o tym. Zorientowałem się, o jakie dzieło chodzi, dopiero, gdy wytłumaczyła nam dokładnie znaczenie tytułu powieści. Po chińsku brzmi on w wolnym tłumaczeniu "Miłość w Hiroshimie". Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie fakt, że Chińczycy odczytują znaki japońskie według własnych odczytań. W ten sposób Hiroshima staje się Guangdao, czyli Szeroką Wyspą. Tak też dopiero gdy Jiangowa powiedziała, że chodzi o miasto od tej bomby atomowej, udało mi się skojarzyć tytuł filmu i sprawa się rozwiązała. 

Załączam mały słowniczek fonetyczny japońskich miejsc, nazwisk i pojęć po chińsku:

Tokio - Dungdźing (wschodnia stolica)

Kioto - Dźingdu 

Kurosawa - Hej Dzeming

sumo - śiangphu

sushi - szołsy

Yoko Ono - Śiaoje Jangdzi

Nagasaki - Czhangći

Sapporo - Dżahuang

Kolejna japońska historia z ostatnich dni:

Tabliczka z tyłu e-bike'a: Japończycy i psy, nie zbliżać sie! Co ciekawe, napisana częściowo po japońsku -.-

Podpatrzone przed kościołem katolickim ;)

rzecz o starości w Chinach i w Polsce

Jedną z największych różnic między Polską i Chinami (a nie ma ich wcale tak wiele jak się kiedyś spodziewałem) jest tryb życia osób w podeszłym wieku. W naszej ojczyźnie osoby starsze poświęcają wiele czasu na opiekę nad wnukami, pracę w ogrodzie, wydaje mi się także, że prowadzą raczej siedzący tryb życia, często oglądają telewizję, raczej nie uprawiają sportu. Emerytura traktowana jest u nas jako czas zasłużonego odpoczynku. W Chinach jest zupełnie odwrotnie: po przejściu na emeryturę ma się czas na to wszystko, czego wcześniej nie można było robić z uwagi na presję w szkole i pracy.

Starsze panie tańczące na Kunmińskiej politechnice

Nie sposób wymienić wszystkich zajęć chińskich seniorów. Dzień zaczyna się dla nich bardzo wcześnie, już o 6 rano wychodzą na ulice miasta. Na mnie robią wrażenie szczególnie tańce uliczne (guǎngchǎng wǔ, 广场舞), mimo, że trochę wyśmiewane przez młodszych Chińczyków, a przez niektórych nawet krytykowane za hałasowanie. W tańcach takich biorą udział głównie panie po 50-ce, ale czasami też młodsze, zdarza się niekiedy też zauważyć panów. W repertuarze znajdziemy chiński pop inspirowany tradycyjną muzyką. W najważniejszych parkach można spotkać tańczące zespoły prawie przez cały dzień, ale na osiedlach najczęściej tańce organizowane są dwa razy dziennie: ok. 10 rano i 7 wieczorem.

Trochę bardziej profesjonalne tańce na festiwalu muzycznym w Kunmingu (zdjęcia z grudnia)

Aktywności seniorów można by wymieniać bez końca. Począwszy od tradycyjnych, czyli uprawianie taichi, gra w szachy, karty, majianga i go, poprzez typowe sporty jak badminton i ping pong, kończąc na naprawdę dziwnych przypadkach takich jak żonglowanie kręglami czy jazda na rolkach. Jeśli jest na świecie coś, czym można się zająć, z pewnością znalazła się już taka chińska babcia która się tego podjęła. Zaznaczę też, że z takim chińskim dziadkiem w ping ponga czy badmintona nie ma się co mierzyć, bo najprawdopodobniej jest w lepszej formie niż my będziemy kiedykolwiek.

Młodzież też jest aktywna i dużo czasu spędza na świeżym powietrzu, ale widoczne jest to głównie w kampusach uczelni. No i ten fakt nie jest dla nas aż taki szokujący, w końcu w Polsce młodzi ludzie też są dość aktywni, mimo, że już pewnie nie aż tak jak kilka dekad temu. To, co wyprawiają osoby starsze, dla nas może być naprawdę szokiem. Być może przyzwyczajenie seniorów do aktywnego trybu życia, razem z mądrością tradycyjnej chińskiej medycyny, tłumaczy poniekąd fakt, że nawet w najgorszych latach Wielkiego Skoku i Rewolucji Kulturalnej średnia długość życia w Chinach była bardzo wysoka, szczególnie w porównaniu do innych państw trzeciego świata podobnie cierpiących na głód i biedę. Jednak kilka tysięcy lat cywilizacji robi różnicę...

Mam nadzieję, że na starość będę w stanie prowadzić podobnie aktywny tryb życia jak Chińczycy ;)

being laid-back in Kunming

People in my district are just the definition of being laid-back. Walking around in pyjamas all day, parking their cars wherever they want to, dancing to loud music in the evenings. But that thing I spotted today just by the main alley was just realness.

On the other hand, excessive laidbackness can get you into trouble even in Kunming. Today my teacher told me, that her neighbours lost their 2 yo kid while just playing in the district. It's been 5 days and the kid is still missing. Really sad and disturbing. Couple of months ago I saw a kid walking around alone on the big intersection... Westerners sometimes are too strict when it comes to taking care of their children, but the Chinese sometimes are doing it wrong too...

Weibo - mikroblogi

Już od dłuższego czasu myślałem o założeniu chińskiego mikrobloga. Nie chciałem sobie jednak dokładać kolejnej strony do odświeżania, tym bardziej, że obecnie głównym medium społecznościowym w Chinach nie są już mikroblogi, a Weixin. 

W końcu jednak nauczycielka, która często opowiada nam o problemach politycznych współczesnych Chin, przekonała mnie do założenia konta na Sina Weibo, najpopularniejszym i największym z portalów mikroblogowych, odpowiedniku Twittera. Dzisiaj opublikowałem tam swojego pierwszego posta, pisząc oczywiście o jedzeniu ;) Na mikroblogach pojawiają się często tematy dotyczące społeczeństwa i polityki, trzeba jednak uważać, bo za przekroczenie granic cenzury można dostać bana, a w skrajnych przypadkach do naszych drzwi mogą zapukać przedstawiciele instytucji z którymi raczej nie chcielibyśmy mieć do czynienia. 

Większość Chińczyków nie ma jednak takich problemów. Jak wiemy, ich zainteresowania rzadko wykraczają poza jedzonko, nowinki iphonowe i romantyczne bzdety. Przy tworzeniu konta Weibo dla wygody nowego użytkownika sugeruje zainteresowania, na podstawie których polecane są nam konta do zaobserwowania. Wybór jest niewielki i wiele nam mówi o tym, co zajmuje mieszkańców Państwa Środka :)

Podsumowanie zainteresowań współczesnych Chińczyków i Chinek. Znajdziemy militaria, nieruchomości, finanse, "zdjęcia zwierzątek" i oczywiście jedzonko. Próżno szukać kultury (nie ma nawet filmu), polityki, zdrowia.

majówka cz. 3 - dwa wieczory w Luang Prabang

Dzień w Luang Prabang zaczyna się i kończy wcześnie. Już o 6 trzeba być na nogach, żeby podążyć ulicami miasta za mnichami zbierającymi jedzenie od mieszkańców. Niegdyś mnisi mogli w ciągu dnia zjeść tylko to, co dostali rano. Teraz nie muszą już przestrzegać tej reguły, tradycja wciąż jednak istnieje. Z małymi ulepszeniami: w koszyczku tej pani znajdowały się wyłącznie snickersy ;)

6:00 rano w Luang Prabang. Mnisi zbierają słodycze od mieszkańców

Bycie mnichem w krajach wyznających Buddyzm Therawady (Tajlandia, Laos, Birma, Kambodża) różni się nieco od życia zakonnego w innych krajach buddyjskich czy chrześcijańskich. Do klasztoru może, a nawet powinien, iść każdy mężczyzna. Najczęściej zostaje mnichem na około trzy miesiące, po czym wraca do świeckiego życia. 

Mnisi w Luang Prabang są w większości bardzo młodzi

Mimo, że Luang Prabang nie jest dużym miastem (liczy, według różnych danych, od 25 do 50 tysięcy mieszkańców), to jest duchowym i ekonomicznym centrum całego środkowo-północnego Laosu. Tak było niemal od zawsze. Już od XIII wieku miasto służyło jako stolica niezależnego królestwa, a przez pewien czas także całego Laosu. Kilkakrotnie atakowane i podbijane, zachowało jednak swoją tradycyjną architekturę, będącą mieszanką tradycyjnego stylu buddyjskiego z wpływami francuskimi z czasów kolonialnych. Do dziś ogromne wrażenie robią świątynia Xieng Thong z XVI wieku oraz pałac królewski. Warto odwiedzić również kilka innych świątyń; tych przybytków akurat w Luang Prabang nie brakuje.

Świątynia Xieng Thong 

Świątynia Xieng Thong 

Pałac królewski, obecnie muzeum

Kamienne stupy w jednej ze świątyń

Tropikalne miasto jest atrakcją nie tylko dla miłośników kultury i historii; słynie także w dużej mierze z pięknych krajobrazów i cudów natury. Największą popularnością cieszy się zasłużenie wodospad Kuang Si. Oddalony o około 30 kilometrów od miasta składa się z trzech poziomów. Na dwóch niższych można się samemu ochłodzić w wodzie, a tam, gdzie pozwala na to głębokość, skoczyć w lazurową toń i popływać. Na trzecim, najwyższym, możemy ze specjalnego pomostu podziwiać wysoką na 60 metrów kaskadę.

W mieście istnieje życie nocne, jest ono jednak krótkie i nawet w weekendy już po godzinie 11 ulice pustoszeją. Główną atrakcją wieczorami jest targ nocny, na którym można wybierać z mnóstwa bardzo tanich pamiątek. Nie zobaczymy tutaj klubów, które zakłócały by spokojny, trochę leniwy klimat miasta, jednak to przecież właśnie ten klimat jest najbardziej doceniany przez turystów. Zresztą, lepiej nieco wcześniej wrócić do hostelu, schować się pod moskitierą i wyspać się porządnie przed kolejnym dniem pełnym wrażeń ;)